رویای ناب بود و من و یک دیازپام

چندین غزل سرودم و ....خوابم پرید و بعد...

ذهن خراب بود و من و یک دیازپام

آرام ماه من شد و من هم پلنگ او

رفتم شهاب بود و من و یک دیازپام

هی خواستم روانه شوم پیش ماه خود

دیدم سراب بود و من و یک دیازپام

...دیگر درون حوضچه ماهی نبود و عشق

مثل حباب بود و من و یک دیازپام

تا گم شدم درون سیاهی زلف او

او غرق خواب بود و من و یک دیازپام

من عاجزانه تو انگار باز گفتی نه

...وچشمهای تو دنبال دیگری بودند

شنیده ام که به ناچاربازگفتی نه

و قطره قطره فقط آبروی من می ریخت

میان کوچه و بازار بازگفتی نه

تودستهای مرا می فشردی اما زود

تمام می شد و.......بیدار باز گفتی نه

چقدر ساده نوشتم که پیش من برگرد

غزل شدم و غزلوار باز گفتی نه

دوباره آمدم والتماس کردم وتو

نگاه کردی و بیزار باز گفتی نه

هزار بار تماس و.....بدون پاسخ ماند

تمام شد و تو انگار باز گفتی نه

نوشته روی دل من همین...نخواهم رفت

                                                        هزار بار برنجی و یا برنجانی

                                                      سکوت می کنم و با یقین نخواهم رفت

مقصرش تو نبودی،دلم تو را می خواست

نگاه کن به نگاهم ، ببین نخواهم رفت

                                                       توسرد بودی و یخ بست روح من اما

                                                      امید بسته به چشمت چنین نخواهم رفت

بتاب بر دل من تا دوباره سبز شود

بدون تو طرف هفت سین نخواهم رفت

                                                    ...ومن کویر پر از آب بوده ام با تو

                                                     بدون عشق تو از این زمین نخواهم رفت 

ساعت به وقت خانه چهاراست بعدتو...

مرگ زمین رسیده ببین این عجیب نیست

وقتی خدا به چوبه ی دار است بعد تو...

پشت سرت تمام زمین و زمان شکست

دنیابه چشم من سگ هار است بعد تو...

امشب قطار زندگیم گنگ بود گنگ

سوت دلش تمام هوار است بعدتو...

آواز خستگی مراباد برد و رفت

روزوشبم چه تیره وتار است بعدتو...

کرکس درآسمان دلم پرنمیزند

وقتی نگاه من سرکاراست بعدتو...

گفتی قدغن است صدایت کنم ولی ...

لعنت به من به بخت سیاهم که باز هم

درغربتی که جان به فدایت کنم ولی ...

شاید که شیوه ی من و تو فرق میکند

گفتم از این به بعد خدایت کنم ولی ...

گفتی که کافری برو از پیش من برو

میخواستم که شرح برایت کنم ولی ...

سخت است کافرم بله من کافرم ببین...

رفتی نشد نگاه به جایت کنم ولی ...

حالا نشسته ام وتو...؟آری عجیب نیست

من میروم که باز رهایت کنم ولی ...

من میروم واقعا تا بعد از امتحانات ممنون که تحملم میکنید....باسپاس

شیطان وزلف های پریشان ویک گناه

تردید ، انتقام ، قدم های بی صدا

...آن روزها تمام درختان ویک گناه

یادش نبود کوچه ی چندم پلاک چند

خورشید نیمه سوز خیابان ویک گناه

ذهنش پراست از همه ی خاطرات ها

در گیرودار وسوسه ی نان ویک گناه

مردی که رفته بود ، زنی خسته از همه

خشکی گل ، غریبی گلدان ویک گناه

حالا طناب گردن او راگرفته است

بالای دار،تلخی باران ویک گناه

تاکه ازغربت پاییزدلت میگیرد

ازشب خاطره انگیزدلت میگیرد

خواستم شعرشوم شاعردلسوخته ای

گفتی از شعرغم انگیزدلت میگیرد

صدپیامک وجوابی که ندادی امروز

ازمن خسته که یکریز دلت میگیرد

من همان پادشه قلعه نشینم اکنون

از من ساده ی بی چیز دلت میگیرد

حیف شد حیف تورفتی وغزلها گفتند

شعرننویس توخودنیزدلت میگیرد 

اعتمادبه نفس بالایی دارم نقدباعث میشه پیشرفت کنم پس منتظرم نقدبشم این غزل که 

فقط واسه دل خودمه آخه دلتنگی هامو واسه بابام نوشتم ممنون میشم کمکم کنید باتشکر

آذر چه تلخ بود برایم بدون تو

سنگینی سکوت و صدایم بدون تو

بابا بلیط ولو به تهران هنوز هست

اینجا گرفته حال و هوایم بدون تو

رفتی و خانواده ی تو مثل کوفیان

زنجیر بسته اندبه پایم بدون تو

بابا قرار بود که مشهد...ولی نشد

انگار قهر کرده خدایم بدون تو

حالا بگو چگونه تحمل کنم...بگو؟

آذر چه تلخ بود برایم بدون تو

درشعرهای من چقدر قدکشیده است

نقاشی مرا که خدا بد کشیده است

درسرنوشت من همه را خشک خشک بعد

اومانعی شبیه به یک سد کشیده است

من را برای تو وتو را جای دیگری

شاید مرا به شکل تو مرتد کشیده است

من بت پرست بودم وملحد و کافری

پروردگار از عشق تو معبد کشیده است

درلابه لای این همه آدم ببین مرا

این خلقت ازازل سر من بد کشیده است